Po co ludziom plotki? W jakim celu rozprzestrzenia się, oczerniające kogoś kłamstwa? Czy po to, by się dowartościować, poczuć lepszym od osoby obrażanej, czy może dla samej w sobie złośliwej satysfakcji? Okazuje się, iż pozory mylą jeszcze bardziej niż się wydaje. Łatwo wypuścić z ust słowa, które są w stanie zniszczyć cudzą reputację, łatwo grozić, jeszcze łatwiej rozpowiadać fałszywe opinie naokoło. Czyniąc jednak takie rzeczy należy pamiętać, iż karma wraca i oddaje z nawiązką. Niewinność obroni się sama, bez jakiegokolwiek działania, a kłamstwo, prędzej czy później wyjdzie na jaw, obracając się przeciw swemu twórcy.
Podobno ilość nienawistników jest wprost proporcjonalna do ilości osób zazdrosnych, jednak czy ma to cieszyć? Po co marnować swoje życie na narzekanie i psucie cudzej reputacji? Zazdrość jest straszną rzeczą, wypala komórki mózgowe bardziej niż tania wódka i tylko po wszystkim zostaje niejasne poczucie jeszcze większej bylejakości, marności własnego życia, którego jedynym urozmaiceniem jest oczernianie innych.
Ciężko również nie przejmować się takim stanem rzeczy. Plotka przestaje być ignorowaną drobnostką, gdy zawarte są w niej pogróżki, tu też wyjawia się sprawa kolejna, mianowicie: po co? W jakim celu grozić komuś, od kogo nie ma możliwości uzyskania niczego? Również chodzi tu o sadystyczną satysfakcję?
Osoby łamiące podstawowe prawo do wolności osobistej drugiego człowieka winny nauczyć się, iż koniec końców natura odpłaca się pięknym za nadobne, bez udziału osób trzecich. Prawda zawsze wychodzi na jaw, czasem tylko z odroczonym wyrokiem, acz im później, tym większe są jej konsekwencje. Zmyślanie jest przyjemne, o ile ogranicza się do rysowania, pisania bądź innego rodzaju "tworzenia". W każdym innym wypadku winno się porzucić je na rzecz podejścia zdroworozsądkowego. Zastanów się, gdy zechcesz zrównać kogoś z ziemią, ponieważ o ile łatwo kogoś wdeptać, jeszcze łatwiej samemu wpaść w wykopany przez siebie dołek.
